آشنایی با ساز ویولن

آشنایی با ساز ویولن

آشنایی با ساز ویولن از اولین مراحل یادگیری ویولن است و نیاز هر فردی است که می‌خواهد ویولن را آموزش ببیند. ما در آموزشگاه موسیقی شرق تهران دارای اساتید مجرب و حرفه‌ای در زمینه آموزش ویولن هستیم و شما می‌توانید زیر نظر اساتید برتر ویولن، این ساز را یاد بگیرید.

آشنایی با ساز ویولن

ویولن ساز زهی و آرشه‌ای است. کوچک‌ترین عضو سازهای زهی-آرشه‌ای ویولن است. اصالت این ساز به کشور ایتالیا بر می‌گردد.
برای نواختن ویولن معمولاً ساز روی شانهٔ چپ قرار می‌گیرد و با آرشه که در دست راست نوازنده است نواخته می‌شود. می (سیم اول)، لا (سیم دوم)، ر (سیم سوم)، سل (سیم چهارم) کوک سیم‌های ویولن از زیر به بم هستند.

صدا ویولن می‌تواند تمام فواصل کروماتیک و کوچک‌تر از آن را اجرا نماید. نیکولو پاگانینی و آنتونیو ویوالدی از معروف‌ترین نوازندگان این ساز در جهان بودند.

تاریخچه ساز ویولن

برخی می‌گویند که این ساز تکمیل شده‌ی ساز رباب است که کشور‌های عربی آمده است. بعد از قرن ۱۱ در اروپا ساز ویولن تکامل یافته به طور وسیعی وجود داشت.

گاسپارو برتولتی ایتالیایی اولین سازنده‌ی ویولن بوده است که او را مخترع این ساز نیز می‌نامند.

پس از آن شاگرد مشهور او به نام آندره آماتیبود را به عنوان بهترین سازنده‌ی ویولن در سطح جهان معرفی کردند که او هم پس از خود فردی به نام آنتونیو استرادیواری ایتالیایی را پرورش داد.

تا به امروز در جهان کسی پیدا نشده که بتواند ویولن‌هایی به کیفیت و صدای خوب آمتونیو استرادیواری بسازد.
از زمان اختراع اولین ویولن توسط گاسپارو برتولتی تا الان بیش از سه قرن می‌گذرد اما هنوز کسی نتوانسته که رمز و راز سازندگان ویولن‌های قدیمی کشف کند.

آشنایی با ساز ویولن

اجزای ویولن

این ساز از ۵۸ قطعه مختلف ساخته می‌شود. وزن آن در حدود ۴۰۰ گرم می‌باشد.

آرشه: آرشه شامل یک چوب است که به دو سر آن موی دُم اسب متصل شده‌است. موها در نوک آرشه با قطعه‌ای از جنس عاج یا استیل به چوب آرشه می‌چسبند. در ته آرشه قطعه‌ای به نام موگیر، که از چوب و صدف ساخته شده، کشیدگی موهای آرشه را تنظیم می‌کند. موگیر با پیچ به چوب آرشه متصل می‌شود.

جعبه طنینی (جعبه رِزونانس): این جعبه‌ای از سه بخش صفحه روئی، صفحه زیرین و زوارهای دور تشکیل شده‌است. در ویولن گریف از جنس آبنوس است و خرک از جنس چوب افرا و سیم گیر از سه نوع چوب مختلف می‌باشد.

دسته يا گردن: دنباله چوب آبنوس تكيه سيم هاست كه محل انگشت گذاری نوازنده در قسمت بالای آن قرار دارد. نوازندگان ويولن قادر می‌باشند در تمام طول چوب آبنوس انگشت گذاری كند.

 

انتهای دسته به جعبه كوچكی (جعبه كوك) ختم می‌شود كه سيم‌ها در درون آن به دور گوشی‌های كوك پيچيده می‌شوند و با پیچاندن گوشی‌ها می‌توان کوک ساز را عوض کرد.

خرك: رابطی بين سيم‌ها و جعبه طنينی است. خرك نقش تقسيم راه سيم‌ها، نگه داشتن سيم‌ها با ارتفاع خاص براي عبور بر روی جعبه طنينی و انتقال ارتعاشات سيم‌ها به جعبه طنينی را دارد.

در داخل جعبه طنينی استوانه چوبی كوچكی قرار دارد (تقريباً در زير محلی كه خرك قرار دارد)، كه نقش آن انتقال ارتعاشات به صفحه زيرين ساز و مانعی در جهت عدم شكسته شدن صفحه روئی ساز از فشار سيم‌ها و خرك است.

گريف: در طول دسته ويلن چسبيده‌است و تا ميانهٔ جعبهٔ ساز ادامه دارد و از چوب آبنوس ساخته شده. گريف بخشی است كه نوازنده با انگشت خود سيم را به آن می‌چسباند و به اين ترتيب طول سيم را كوتاه می‌كند و نت‌های مختلف را می‌نوازد.

سيم گير: در فاصله اندكی از خرك تا آخر تنه ويولن كشيده شده‌است و از آبنوس ساخته شده. با زهی از جنس روده يا پلاستيك يا سيم به دكمه‌ای كه در قسمت پایين جدار تعبيه شده بند می‌شود.

سيم‌ها: سيم‌ها از جعبه كوچك سر ساز آغاز شده در طول چوب آبنوس تكيه‌گاه سيم‌ها ادامه يافته، از روی خرك عبور كرده و در سيم‌گير مهار می‌شوند.

سيم‌های ويولن قبلاً از روده گوسفند (زه) ساخته می‌شد. امروزه در سيم‌های بم‌تر، روی روده سيم فلزی نازكی می‌پيچند و در سيم‌های زيرتر از مفتول فلزی تنها استفاده می‌شود.

 

پاسخ دهید

15 − 3 =